Ustal punkt odniesienia
Zapisz skład bazowy, gęstość, konsystencję, czas obróbki oraz parametry mechaniczne, które nowa receptura ma zachować.

Drobne mikrosfery glinokrzemianowe mogą być oceniane jako lekki wypełniacz w tynkach gipsowych, cementowych i cementowo-wapiennych, gładziach oraz innych mieszankach budowlanych. Rezultat należy potwierdzić w docelowej recepturze.
W cienkich warstwach ważny jest nominalny górny wymiar cząstek. Frakcja 0–150 µm stanowi praktyczny punkt wyjścia, gdy większe ziarna mogłyby wpływać na aplikację lub jakość powierzchni. Oznaczenie w mikrometrach nie jest bezpośrednim odpowiednikiem jednego numeru mesh; wymagania sitowe należy uzgodnić osobno.
Porównanie należy prowadzić przy kontrolowanej zawartości objętościowej, ponieważ mikrosfery mają znacznie niższą gęstość nasypową niż typowe wypełniacze mineralne. Próba powinna objąć suchą mieszankę, świeżą masę i materiał po związaniu, z uwzględnieniem rzeczywistej kolejności oraz intensywności mieszania.
Cztery kroki pomagają porównać materiał w sposób, który można później odtworzyć przy kolejnej partii.
Zapisz skład bazowy, gęstość, konsystencję, czas obróbki oraz parametry mechaniczne, które nowa receptura ma zachować.
Porównuj zastąpienie części wypełniacza według objętości, a nie wyłącznie masy. Przygotuj co najmniej kilka poziomów dozowania.
Zachowaj stałą kolejność dozowania, czas i prędkość. Sprawdź, czy sposób mieszania nie pogarsza jednorodności ani stanu cząstek.
Porównaj gęstość, wodę zarobową, urabialność, powierzchnię, przyczepność i wytrzymałość po wymaganym czasie dojrzewania.
Dobór gatunku należy potwierdzić w docelowej recepturze i procesie. Poniższe produkty są praktycznym punktem wyjścia do prób.

Kontrolowany gatunek serii E 63–200 µm o skoncentrowanym drobnym i średnim uziarnieniu do powłok i kompozytów.
Kontrolowany zakres 63–200 µm umożliwia ocenę frakcji z ograniczonym udziałem najdrobniejszych cząstek w grubszych warstwach.

Drobny gatunek serii E 0–150 µm do formulacji wymagających mniejszej maksymalnej wielkości cząstek.
Frakcja 0–150 µm i gęstość nasypowa 0,36–0,44 g/cm³ tworzą podstawowy punkt wyjścia do prób w drobnych tynkach i masach o szarym profilu barwy.

Drobny gatunek serii A 0–150 µm do formulacji wymagających mniejszych cząstek i jaśniejszego koloru.
Ta sama drobna frakcja 0–150 µm z jaśniejszym profilem barwy pozwala porównać serię A w recepturach wrażliwych na wygląd powierzchni.
Praktyczne porównanie zakresów 0–150, 0–300 i 0–500 µm oraz parametrów, które warto sprawdzić przed próbą aplikacyjną.
Czytaj materiałDwa podobnie brzmiące parametry opisują inne właściwości. Wyjaśniamy, jak je interpretować podczas projektowania lekkiej formulacji.
Czytaj materiałSzczegółowa analiza badania ULCC z cenosferami: skład, metodyka, wytrzymałość resztkowa do 1000°C i znaczenie dla inżynierii pożarowej.
Czytaj materiał