Wielkość cząstek wpływa nie tylko na wygląd mieszanki. Decyduje również o sposobie dozowania, reologii, jakości powierzchni i możliwości wypełnienia przestrzeni pomiędzy większymi składnikami formulacji.

Od czego zacząć dobór frakcji?

Najpierw należy określić ograniczenia procesu: minimalny prześwit dyszy lub szczeliny, oczekiwaną grubość warstwy, sposób mieszania oraz maksymalną dopuszczalną wielkość cząstek. Dopiero później warto porównywać gęstość czy kolor poszczególnych gatunków.

Frakcja podana jako 0–300 µm nie oznacza, że każda cząstka ma 300 µm. Jest to zakres uziarnienia, a o zachowaniu produktu decyduje cały rozkład cząstek. Dlatego ostateczny wybór powinien zostać potwierdzony próbą w docelowej formulacji.

Kiedy wybrać 0–150, 0–300 lub 0–500 µm?

  • 0–150 µm: cienkie powłoki, drobne masy szpachlowe i formulacje, w których ważna jest gładkość powierzchni oraz mały prześwit urządzeń dozujących.
  • 0–300 µm: uniwersalny punkt wyjścia dla kompozytów, suchych mieszanek i wielu produktów budowlanych, gdy potrzebny jest kompromis między przetwarzaniem a efektem obniżenia gęstości.
  • 0–500 µm: grubsze warstwy, lekkie zaprawy, betony i materiały ogniotrwałe, w których większe cząstki mogą być zaakceptowane przez proces.
  • Frakcje cięte 150–300 lub 300–500 µm: zastosowania wymagające bardziej zdefiniowanego okna cząstek i ograniczenia udziału frakcji drobnej.

Cztery parametry, które trzeba sprawdzić razem

Sama granulacja nie wystarcza. W ocenie materiału należy równolegle uwzględnić gęstość nasypową, gęstość rzeczywistą, wilgotność oraz udział cząstek tonących. Parametry te wpływają na dozowanie, stabilność magazynową i rzeczywisty efekt wagowy w gotowym wyrobie.

  • wykonaj próbę w tej samej kolejności dozowania, która będzie używana w produkcji;
  • unikaj nadmiernych sił ścinających, które mogą uszkadzać puste cząstki;
  • porównuj próbki przy tej samej zawartości objętościowej, a nie wyłącznie wagowej;
  • oceń lepkość, powierzchnię, gęstość i wytrzymałość gotowego materiału.

Najbezpieczniejsza metoda: krótka seria porównawcza

W praktyce najlepszy wynik daje przygotowanie dwóch lub trzech małych partii z sąsiednimi frakcjami. Pozwala to ocenić nie tylko parametry laboratoryjne, ale też łatwość mieszania, dozowania i aplikacji. Zespół Spheron może pomóc dobrać gatunki startowe do takiej serii prób.